Het rauwe randje in muziek weerspiegelt het niet gepolijste deel van het leven

Er zijn van die dagen dat je wakker wordt, uit je bed stapt, koffie pakt en maar één ding kunt denken: fuck my life. Van die dagen dat niemand tegen je moet praten, omdat praten tegen jou dan een vorm van zelfkastijding is. Dat je een blik hebt waardoor mensen je eigenlijk niet aan durven te kijken. Zo’n dag dat het eigenlijk niet mogelijk is om nog enigszins in een acceptabel humeur te komen.

Het kunnen ook de dagen zijn dat het leven gewoon niet zo vriendelijk is voor je. Dat je samen bent, maar toch alleen. Dat die baan waar je zo hard voor hebt gewerkt niet langer meer jouw baan zal zijn. Of dat je een telefoontje krijgt dat je beste vriendinnetje zelfmoord heeft gepleegd.

Soms is het leven ook heel vrolijk, dan sta je op het station en wordt die saaie dag verdreven door de glimlach van dat meisje naast je. Dat meisje dat je al vaker hebt gezien en stiekem heel leuk vindt. Of doordat je een klus hebt gescoord voor dat waar je zo hard voor hebt gewerkt.

Het zijn de momenten die het niet gepolijste deel van het leven vertegenwoordigen. De momenten die het leven kleur geven. Soms roze, soms zwart. Het is het gevoel dat je later herinnert. Net als het rauwe randje in muziek, want muziek heeft iets magisch en ongrijpbaars. Net als leven. Soms snap je het niet en is het voorbij voor je het weet. En soms maakt het dat je het leven net weer wat vrolijker bekijkt. Gewoon door te luisteren, door te swingen of door keihard mee te schreeuwen op dat ene black metal nummer. Het is iets persoonlijks, want terwijl iedereen naar hetzelfde nummer luistert hoor jij wat anders.

Muziek is iets van jou. Het maakt je blij, zorgt voor tranen en nog veel meer. Muziek raakt de ziel en het rauwe randje weerspiegelt het niet gepolijste deel van het leven.