Leven telt te weinig letters om serieus te nemen

Regelmatig krijg ik de opmerking dat ik mij als een kleuter gedraag. Soms zelfs als een peuter. En eigenlijk ben ik daar best trots op. Vroeger stond volwassen zijn bij mij namelijk gelijk aan saai en serieus. Inmiddels weet ik dat het anders kan, maar als ik veel collega volwassenen zie, dan is saai wel mijn eerste associatie met hen. Het was mijn angstbeeld toen ik zestien was. En heel eerlijk, nog steeds.

Om mij heen zie ik veel leeftijdsgenoten, en mensen die jonger zijn dan ik, waarbij het leven bestaat uit werken en het opvoeden van kinderen. Een avondje naar de kroeg, tot in de kleine uurtjes met vrienden zitten of een concert is bij hen iets uit een vaag verleden. Zonde toch? Vooral als je bedenkt hoeveel lol je vroeger had en dat het veel mooie herinneringen heeft gebracht.

In mijn werk spreek ik veel mannen en vrouwen die serieus en zogenaamd volwassen doen. Eigenlijk vind ik de meeste van die mensen erg saai en ik vraag mijn dan ook direct af: ‘Wordt jouw vriendin of vriend hier nou vrolijk van?’ Iedereen wil toch lol maken, zo word je verliefd en vrolijk. Het beantwoord voor mij wel direct de vraag waarom er veel mensen scheiden. De fut raakt namelijk snel uit een relatie als je samen geen lol hebt. Dat wordt pijnlijk duidelijk als je iemand ontmoet waar je wel mee kunt lachen. Mijn recept voor een goede relatie kent daarom een paar simpele ingrediĆ«nten:

  • Maak lol en gedraag je zoals je deed toen je net samen was.
  • Heb samen geweldige sex.
  • Geniet met vrienden en zorg voor het type feestjes zoals je die ook samen had toen je eenentwintig was. (Niemand geniet namelijk echt van een verjaardag waarbij je in een kringetje zit met een kopje thee.)
  • Zorg voor een gezonde dosis sarcasme en zwarte humor.

Want waarom worden mensen toch serieus als ze ouder worden? Serieus zijn is vaak saai en je kunt ook heel goed een kind opvoeden als je alles in het leven met een korreltje zout neemt. Ik heb een kind, een baan, verschillende side projects en een vriendin die ziek is. En er is bij mij altijd ruimte voor onzin, een biertje in de kroeg, gamen met mijn kind, concerten en eten met vrienden. Mijn motto is dat leven te weinig letters bevat om serieus te nemen, waardoor ik denk ik andere keuzes maak dan andere mensen.

Leef onbezorgd wanneer het kan. Voor je het weet ben je namelijk dood.

Foto Braydon Anderson op Unsplash