Oude wonden helen niet, ze stinken

Het leek wel alsof ik iets voelde scheuren. Niet snel, maar langzaam en het leek steeds dieper te gaan. Er was iets of iemand die met het puntje van een mes over dat oude litteken heen ging en het uiteindelijk ruw door het weefsel duwde. Ik voelde een scherpe pijn, gevolgd door druppels bloed die langs het lemmet begonnen te druipen en op de grond vielen. Millimeter voor millimeter zag ik het litteken, waarvan ik dacht dat het genezen was, kapot springen tot mijn ziel daar open en bloot voor het grijpen lag.

Ik had het niet zien aankomen en was totaal verrast, want ik liep gewoon door de stad. Daar waar wij samen ook zo vaak hadden gelopen en lol hadden, maar terwijl ik daar liep kwam plotseling het besef terug. Het besef dat we dat nooit meer samen kunnen doen en dat die momenten voltooid verleden tijd zijn.

Die eerste herinneringen waren eigenlijk nog wel fijn, alsof ik terug aan het kijken was op een geslaagde dag. Alleen de wond scheurde verder en met het dieper worden van de wond kwam de etter en de pijn naar buiten. Het mes zat weer helemaal daar waar het zolang geleden ook zat, diep in mijn ziel en daar draaide het langzaam rond. Hoe dieper het ging, hoe donkerder het bloed werd en hoe donkerder het bloed werd, hoe zwarter mijn gedachten werden. De herinneringen die nu boven kwamen, waren alles behalve fijn en ik wilde wegkruipen voor deze wereld. Onze geschiedenis zat namelijk vol met shit. Shit die ik niet op kon lossen, maar die zij wel in mij had gestopt.

En terwijl ik daar zat te bloeden, was er niemand die mij hielp of kon helpen om het bloeden te stelpen. Ik heb in het verleden vaak zat geprobeerd om er met mensen over te praten, maar ik heb geleerd dat praten meer kapot maakt dan je lief is. Het maakt de ervaringen namelijk niet ongedaan. Erger nog, het zorgt ervoor dat die verdomde wond niet dicht kan gaan.

Daar zat ik dan. Helemaal alleen, te vechten tegen de pijn en al vechtende werd het mij duidelijk dat oude wonden misschien wel dicht gaan, maar nooit echt zullen helen. Nooit zal ik meer van deze plek, of van veel andere dingen in het leven, kunnen genieten zoals ik dat eerder kon. Mijn ziel is als een vel papier dat verfrommeld is geweest. Je kunt het proberen glad te strijken, maar als het eenmaal verfrommeld is geweest dan kun je er nooit meer een nieuw hoofdstuk op schrijven zoals je dat eerder kon. Oude wonden helen niet, ze stinken.