Vandaag ben ik jarig en ik haat het

Het is niet dat ik het erg vind dat ik ouder word. Ik bedoel, geestelijk word ik thuis ingeschaald in de puberteit. Dus dat is het probleem niet. Het is meer dat gedoe om jarig zijn heen.

Je kent het misschien wel.

Mensen die je nooit ziet willen dan ineens bij je op visite.

Mensen die je willen zoenen, terwijl jij ze krampachtig op afstand probeert te houden.

Van die mensen die je feliciteren via Facebook, maar dan enkel het standaard bericht van Facebook gebruiken.

De standaard felicitaties over dat je weer een jaar ouder bent, omdat mensen zelf ook niet goed weten wat ze nou eigenlijk moeten zeggen.

Mensen die vinden dat je je dertigste verjaardag wel écht moet vieren, want je wordt maar één keer dertig. Voor zover ik weet ben ik ook maar één keer zesentwintig geworden.

Met elkaar in een kringetje zitten, taart eten en over de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd praten. Dat is namelijk wel heel erg en jij bent net weer een stapje dichterbij dat pensioen. Zul je net zien, dan moet je straks ook nog een maand langer hard werken.

Dat soort dingen. Dat hoeft van mij dus niet. Ik ga deze week wel gewoon naar de kroeg. Drink een biertje en bestel een extra portie bitterballen.